Een laag inkomen maakt ongelukkig (stress om eindjes aan elkaar te knopen, tijd kwijt om koopjes te vinden) en maakt het moeilijk besluiten te nemen om eruit te komen (je bent bezig met overleven). Geldzorgen oplossen door ze snel kwijt te schelden – dat bevordert geluk, en voorkomt veel ergere (en duurdere) zorg. Jaarlijks betaalt de overheid 8,5 miljard euro per jaar aan de schuldenindustrie, en 700.000 (ongelukkige) mensen hebben problematische schulden (zie ook VPRO tegenlicht met interview Arjan Vliegenthart van NIBUD). Geld is een middel, de basisbehoeften moeten geregeld zijn:
- veiligheid (leven zonder sloten op deuren, privé van personen respecteren, geen criminaliteit) en rechtvaardigheid (misdaad loont niet, afkomst en uiterlijk van personen maakt geen verschil in hoe je behandeld wordt).
- een thuis: plaats waar je rustig kunt slapen, eten, ontspannen, spelen, …
- ook voor reizigers/nomaden/daklozen onder ons moet er een herberg zijn waar je kunt verblijven
- gezondheid:
- gezond eten
- schone lucht
- schoon drinkwater
- rust (geluidsoverlast, stilte ruimtes in de stad)
- geestelijke gezondheid: gezonde balans met de natuur, je goed voelen, kinderen moeten kind kunnen zijn
- medische zorg
- mogelijkheid/stimuleren tot bewegen
De overheid zorgt voor de basisbehoeften, en daar past geen commercieel verdienmodel bij. Bij basisbehoeften hebben mensen vaak weinig keuze, dus leidt bij commercie tot uitbuiting. Als je je been breekt wil je snel geholpen worden, en ga je niet eerst uitzoeken wat het beste en goedkoopste ziekenhuis is. Als waterleidingbedrijven commercieel zouden worden, zal de prijs sterk stijgen want het doel van bedrijven is om winst te maken. Alleen onder specifieke omstandigheden zoals voldoende concurrentie en wanneer het doel van de overheid behartigd wordt, kan de overheid dit uit handen geven.
Mensen die hulp nodig hebben, zijn niet goed in staat die hulp correct aan te vragen door b.v. de bureaucratie. Zelfredzaamheid is een mythe voor een groep hulpbehoevenden die door de bomen het bos niet meer zien.
Alle Nederlanders behoren duurzame en kwalitatief goede producten te kunnen verkrijgen zoals lang te gebruiken kleding en gezonde groenten. De gehele samenleving heeft toegang hiertoe, en wordt men niet vanwege de prijs gedwongen naar een ongezonde maatschappij en een wegwerpmaatschappij.
Deze basis is dan bereikbaar is voor iedereen – misschien met wat werk voor de gemeenschap, overheid of een bedrijf.
Mensen waarbij de basis geregeld is, zullen minder extreem (agressief) naar anderen zijn: ze hebben wat te verliezen, minder reden om te klagen en denken beter na. Minder extreem doen en minder negatief klagen geeft meer positivisme en daarmee meer saamhorigheid (mensen mijden negatieve personen). Ook ben je dan vrijer om te doen wat je belangrijk vindt, want je kunt altijd terugvallen op deze basis. Je hoeft niet te blijven werken voor een slechte baas. Daarmee krijg je dus meer geluk, innovatie en werk je aan dingen die je belangrijk vindt – en zo versterkt het positieve effect zichzelf.